Biskupstwo pomorskie jako początek biskupstwa kamieńskiego

Biskupstwo pomorskie z siedzibą w Wolinie zostało potwierdzone przez papieża Innocentego II 14 października 1140 r. Obejmowało ówcześnie obszar do rzeki Łeby, gdzie graniczyło z diecezją włocławską. Siedzibą biskupstwa od 1175 r. był Kamień Pomorski. W 1188 r. papież Klemens III na prośbę trzeciego biskupa diecezji pomorskiej - Zygfryda - wydał kolejną bulę, która zatwierdzała wcześniejsze nadania oraz udzielała egzempcji temu biskupstwu. Połowa wieku, jaka dzieli wystawienie wspomnianych dokumentów, to okres, w którym położono podwaliny Kościoła na Pomorzu Zachodnim. Niniejsza praca ma na celu omówienie wczesnych dziejów biskupstwa kamieńskiego wraz z życiorysami poszczególnych biskupów. Książkę podzielono na części posiadające, oprócz pierwszego rozdziału, układ chronologiczny. W rozdziale pierwszym przedstawione zostały źródła oraz najważniejsze opracowania do dziejów biskupstwa z obszaru Pomorza Zachodniego. Rozdział drugi traktuje o początkowym okresie tworzenia organizacji kościelnej w księstwie pomorskim, a także obejmuje kwestię wyboru Adalberta na jej pierwszego biskupa. Następna część przedstawia pontyfikaty trzech kolejnych ordynariuszy tejże diecezji. Ostatni, czwarty rozdział poświęcony został zagadnieniom funkcjonowania tamtejszej sieci kościołów i klasztorów, rozwoju granic diecezji, uposażenia nowo powstałego biskupstwa oraz problemowi egzempcji tamtejszego kościoła partykularnego.