Zaginiona kolonia Templariuszy

Nowa książka amerykańskiego historyka, Stevena Sory, stanowi w dużej mierze kontynuację jego poprzedniej pracy - "Zaginionego skarbu templariuszy". Autor ukazuje dzieje templariuszy na tle wypraw krzyżowych (1099-1291). Mnisi-rycerze, bankierzy Europy i odkrywcy, byli także strażnikami starożytnej wiedzy, zwłaszcza tej opartej na geometrii sakralnej, tradycji architektonicznej (sięgającej m.in. do egipskich piramid i świątyni króla Salomona). W 1307 roku pełen absolutystycznej pychy król Francji Filip Piękny doprowadza do zniszczenia zakonu templariuszy, czemu nie potrafi zapobiec słaby papież Klemens V. W latach 1307-1312 w toku tzw. procesu templariuszy, oskarżonych o wyrzeczenie się Chrystusa, kult bożka Bafometa i praktyki homoseksualne, zakon zostaje zniszczony i rozwiązany przez papieża. Nie całkiem jednak: w Portugalii przekształca się w zakon Rycerzy Chrystusa, który inicjuje wielkie wyprawy odkrywcze do Ameryki i Indii, lecz także w Szkocji kontynuuje potajemną działalność pod opieką rodziny Sinclairów. Sora przedstawia cały wachlarz architektonicznych świadectw możliwego pobytu templariuszy w Kanadzie i Ameryce. Zwraca także uwagę na wątki etniczne i lingwistyczne: ślady istnienia tzw. białych Indian i relikty podobieństw językowych, np. u plemion algokińskch.