Urbanizacja na obrzeżach łacińskiej Europy

Celem studium jest analiza urbanizacji - początków i wczesnego rozwoju miast i miejskiego krajobrazu - w trzech krajach w średniowieczu: anglonormańskiej Irlandii, Prusach krzyżackich oraz Inflantach, z wykorzystaniem metody porównawczej. Jako anglonormańską Irlandię należy tu rozumieć obszary, na których doszło do anglonormańskiej kolonizacji miejskiej i wiejskiej w czasach panowania Plantagenetów. Jako Prusy - ziemie poddane władzy zakonu krzyżackiego, tj. ziemię chełmińską, Prusy właściwe, Pomorze Gdańskie oraz władztwa biskupów pruskich: chełmińskiego, pomezańskiego, warmińskiego i sambijskiego. Inflanty oznaczają średniowieczny obszar dzisiejszej Estonii i Łotwy, poddany władzy zakonów rycerskich, arcybiskupa ryskiego, biskupów Kurlandii, Dorpatu i Ozylii, a także przez pewien czas króla Danii. Ramy czasowe pracy rozciągają się od drugiej połowy XII wieku, na którą przypadł początek działalności Anglonormanów w Irlandii (1170 r.), i od pierwszej połowy XIII wieku, czasu założenia Rygi i początku działalności krzyżaków w ziemi chełmińskiej, do końca XIV wieku (z nielicznymi wyjątkami), więc okresu, kiedy w tych trzech krajach funkcjonował już zasadniczy zręb sieci miejskiej. (ze Wstępu)