Świat zabobonów w średniowieczu

Książka jest dwuczęściową analizą Kazania o zabobonach Stanisława ze Skarbimierza. Część pierwsza stanowi studium patrystycznej i średniowiecznej teorii zabobonu, druga zaś zestawia praktyki opisane w Kazaniu ze źródłami etnograficznymi - ich zaskakujące podobieństwo wskazuje na genetyczny związek nieoficjalnej religijności późnego średniowiecza z tradycyjną kulturą ludową. SPIS TREŚCI WPROWADZENIE 1. Dziedzina i metoda badań 2. Wcześniejsze badania nad kazaniem "O zabobonach" ROZDZIAŁ 1. POPRZEDNICY 1.1. Ojcowie Kościoła i pisarze epoki karolińskiej 1.1.1. Augustyn 1.1.2. Cezary z Arles 1.1.3. "Kazanie o świętokradztwach" 1. 2. Klasycy średniowiecza 1.2.1. Burchard z Wormacji 1.2.2. "Dekret" Gracjana 1.2.3. "Katalog magii" Rudolfa z Rud 1.2.4. "Summa o cnotach i wadach" Wilhelma Peralda 1.2.5. "Magisterium divinale" Wilhelma z Owernii 1.2.6. "Summa brata Aleksandra" 1.2.7. "Summa teologii" Tomasza z Akwinu 1.2.8. Summy prawnicze Jana z Fryburga oraz Astesanusa z Asti 1.2.9. "Praeceptorium" Mikołaja z Lyry 1.2.10. Publicystyka antysuperstycyjna Jana Gersona 1.2.11. Autorzy początku XV wieku 1.3. Krąg praski 1.3.1. "Quaestiunculae" Stefana z Roudnic 1.3.2. Homiletyka Jana Milicza z Kromierzyża 1.3.3. "De superstitionibus" Mikołaja z Jawora 1.3.4. "Szczodry wieczór" Jana z Holesçova ROZDZIAŁ 2. STANISŁAW ZE SKARBIMIERZA ROZDZIAŁ 3. NASTĘPCY? 3.1. Obrzędy doroczne 3.2. Cykl życia 3.3. Medycyna ludowa 3.4. Magia i wróżby 3.5. "Varia" KONKLUZJE Stanisław ze Skarbimierza, KAZANIE O ZABOBONACH