Zwierzę jako sacrum w pradziejach i starożytności, tom I

Zwierzę od tysiącleci pozostaje związane z człowiekiem, najczęściej występując w tym układzie w roli służebnej. W wyobrażeniach religijnych natomiast było wynoszone do roli pośrednika między światem ludzi i światem bogów, widziano w nim formę, w której ukrywa się bóstwo w akcie objawienia, wreszcie stawało się znakiem, symbolem i reprezentantem boskości. Różnorodne formy sakralizacji zwierząt w pradziejach i szeroko pojętej starożytności (z włączeniem kultur Dalekiego Wschodu i Ameryki Prekolumbijskiej) były tematem ogólnopolskiego sympozjum naukowego pt. Zwierzę jako sacrum w pradziejach i starożytności, zorganizowanej przez Zakład Historii Starożytnej Instytutu Historii Akademii Świętokrzyskiej. Ze względu na bogactwo tematyki sympozjum, przekładające się na ogrom publikowanego materiału, artykuły zostały podzielone na dwa tomy. Z merytorycznego punktu widzenia oba tomy stanowią integralną całość, ponieważ dochodzi w nich do przenikania wyobrażeń i wzajemnych wpływów interkulturowych zarówno w czasie, jak i przestrzeni. Problematyka prezentowanych artykułów jest bardzo zróżnicowana, na co miało wpływ przede wszystkim ustanowienie szerokich ram czasowych i terytorialnych, w zamyśle organizatorów dające możliwość stworzenia ogólnej perspektywy porównawczej.