Konstantyn Wielki

Konstantyn, jak każda z wybitnych osobowości, wzbudzał skrajne emocje już u sobie współczesnych, bądź tworzących niedługo po jego śmierci. Nie powinno nas to jednak dziwić. Z tych samych powodów, dla których historiografowie chrześcijańscy widzą w Konstantynie wybawiciela i „odnowiciela świata”, autorzy pogańscy postrzegają go jako burzyciela starego porządku, sprzeniewierzającego się zasadom (mos maiorum) usankcjonowanym przez tradycję przodków. Te przeciwstawne stanowiska, żarliwie bronione przez zainteresowane strony, dają czytelnikowi fascynującą możliwość konfrontacji idei i poglądów reprezentowanych przez odchodzący, lecz wciąż nie godzący się na nieuchronne zmiany świat pogański, a nowy chrześcijański ład jaki zapanuje w Cesarstwie Rzymskim w nadchodzących dziesięcioleciach. Być może właśnie to sprawia, że postać cesarza należy do najlepiej rozpoznawalnych sylwetek władców rzymskich, również dla ludzi spoza ścisłego kręgu specjalistów. Jego postać pasjonuje również kolejne pokolenia badaczy, pragnących zrozumieć przemiany jakie nastały w Cesarstwie wraz z objęciem rządów jedynowładczych przez pierwszego chrześcijańskiego imperatora.