Sparta w V-IV wieku p.n.e.

Starożytna Sparta - kraj dzielnych wojowników, którzy wracali z wojny "z tarczą albo na tarczy", wiedli surowy, "spartański" tryb życia, w pogardzie mając wszelkie luksusy i bogactwo, byli oszczędni nawet w słowach, czego symbolem stało się "lakoniczne" wysławianie się - od zawsze wzbudzała zachwyt jednych oraz obawę, a nawet niechęć drugich. Obok prawdziwej Sparty od zawsze też istniała legenda Sparty, uosabiająca odwieczne marzenia o równości. Żaden Spartiata nie musiał bowiem pracować, wszyscy mieli równe działy ziemi, uprawiane przez niewolnych helotów. Oni właśnie dostarczali obywatelowi Sparty i jego rodzinie wszystkich artykułów niezbędnych do życia. Dzięki temu Spartiata mógł się całkowicie poświęcić doskonaleniu kunsztu wojskowego i działalności publicznej. O tym, na ile jest to obraz prawdziwy, opowiada niniejsza książka, pierwsza jaką kiedykolwiek napisano o Sparcie w języku polskim. Zawarty w niej wizerunek Sparty nie zgadza się, o czym z góry należy czytelnika uprzedzić, z obowiązującym w pracach polskich sposobem widzenia dziejów spartańskich. Zdaniem autora Sparta, choć niewątpliwie pod wieloma względami niezwykle oryginalna, w większej mierze była państwem wedle greckich standardów normalnym, jej "nienormalność" zaś jest w znacznej mierze wytworem "legendy spartańskiej".