Taktyka strategia i przywództwo Aleksandra Wielkiego

Niniejsza praca stanowi próbę odpowiedzi na wezwanie Marka Tuliusza Cycerona do tego, aby czerpać z wiedzy historycznej jako nauczycielki życia. Taki jest też sens tej publikacji, która będąc dziełem odrębnym, stanowi jednocześnie rozszerzenie problemowe książki „Podboje Aleksandra Wielkiego 336-323 p.n.e.” z 2005 roku, tym samym stając się pozycją już nie stricte historyczną, ale analizą (case study) – przykładu historycznego na potrzeby badań strategii i przywództwa. Celem tej pozycji nie jest pogłębianie analizy wydarzeń związanych z postacią Aleksandra Wielkiego o nowe pozycje literatury historycznej, bowiem nie odkryto w tym okresie żadnych nowych źródeł pisanych, ani też archeologicznych, które zmuszałyby do gruntownej zmiany stanu wiedzy z 2005 roku. Dlatego część książki zawierająca analizę działań zbrojnych poziomu taktycznego i operacyjnego została poprawiona, uzupełniona (o wątki których nie ujęto w „Podbojach…” z uwagi na zakres tematyczny tamtej pracy) i umieszczona w innym porządku względem książki z 2005 roku. Jednak działania militarne zostały umieszczone w zupełnie innym kontekście badawczym, polegającym na analizie założeń strategicznych oraz ich realizacji, a także modelu przywódczego, jaki prezentował Macedończyk. Takie ujęcie tematu spowodowało konieczność uzupełnienia pracy o treści, których nie było w opracowaniu dotyczącym stricte działań militarnych. Dla zbadania strategii i przywództwa Aleksandra zastosowano najnowsze lub najbardziej doniosłe teorie na ten temat...