Wiosna Chosrowa

Barwny esej literacki obejmuje okres od przybycia ludów irańskich na obszary dzisiejszego Iranu (ok. 1000 roku przed Chrystusem) aż po upadek perskiej dynastii Sasanidów i początki panowania Arabów (VII wiek po Chrystusie). W kolejnych rozdziałach Citati przedstawia m.in. wyobrażenia religijne staroirańskich plemion, które legły u podstaw perskiego zoroastryzmu; oryginalny symboliczny kompleks pałacowy Persepolis, wzniesiony na tarasie skalnym w celu uwydatnienia sakralnego, wręcz boskiego, charakteru króla Dariusza; świątynie ognia; najazd Aleksandra i zniszczenie Persepolis; koniec imperium perskiego, którego ostatnim wielkim władcą był Chosrow II Parwiz (590-628) - to on kazał rozłożyć w swoim pałacu ogromny kobierzec, obszywany szmaragdami, z widokiem ogrodu, pól i strumyków, by zimą przypominał mu uroki wiosny. Tę kunsztowną narrację zamykają epizody związane już z epoką panowania arabskiego: historia "męczennika islamu", który poniósł śmierć z powodu swej zbyt wielkiej miłości do Boga, i historia księcia, który dociera do legendarnego "miedzianego miasta", zamieszkanego przez zmarłych, przez cienie wielkich władców perskiego imperium.