Dzieje polskiej floty

Europejscy monarchowie doceniali znaczenie posiadania własnej floty; była ona nie tylko dowodem świetności panującego, ale przede wszystkim gwarantowała bezpieczeństwo państwa, jego rozwój gospodarczy, wzmacniała także – co ważne – autorytet międzynarodowy. Dlatego też Jagiellonowie i Wazowie dążyli do zbudowania silnej floty wojennej, niezbędnej w czasie zmagań o dominację na Bałtyku i Morzu Czarnym w XVI i XVII wieku. Zapewniała ona ponadto swobodną żeglugę i kontrolę ważnych portów. Autor ciekawie i przystępnie zarysowuje przed Czytelnikiem działania władających Rzecząpospolitą – te bardziej, jak i mniej udane – mające doprowadzić do wzmocnienia floty. Pisze o wybitnych Polakach, którzy rozumieli znaczenie morskiej polityki dla państwa i wspierali poczynania monarchów – niejednokrotnie wbrew szlachcie sprzeciwiającej się niepotrzebnym, jej zdaniem, wydatkom. Analizuje zwycięstwa i porażki w walkach na morzu, odkrywa na nowo znaczenie floty kaperskiej, a także doniosłą rolę flotylli kozackich czajek w powstrzymywaniu ekspansji tureckiej. Pisze na temat najważniejszych bitew tamtych czasów, taktyki najsławniejszych dowódców – hetmanów, atamanów i admirałów. Zaskakujące mogą być dla czytelnika opisy codziennego życia załóg okrętowych i galerników. Książka zawiera typologię dawnych okrętów, ich ożaglowania, olinowania, omasztowania, uzbrojenia, z licznymi ilustracjami i kolorowymi wizerunkami bander, a także słownik rzeczowy i biograficzny. Mapy i wykresy ułatwiają orientację w tema­tyce tej publikacji.