Żebracy i włóczędzy w stanisławowskiej Warszawie

Problem ubóstwa w stanisławowskiej Warszawie z uwagi na specyfikę i obszerność nie znalazł się dotychczas w centrum zainteresowań historiografii polskiej. Niniejsza publikacja składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym, po krótkiej charakterystyce struktury mieszkańców Warszawy II połowy XVIII w., autorka skoncentrowała się na wskazaniu głównych przyczyn żebractwa i włóczęgostwa wśród ludności chrześcijańskiej, a także Żydów i Cyganów. W rozdziale drugim autorka dokonała klasyfikacji grupy ubogich i podjęła próbę przedstawienia skali stołecznego żebractwa, z podaniem - tam, gdzie było to możliwe - liczby podopiecznych warszawskich placówek opieki. Zaprezentowany został także tryb życia warszawskich biedaków, z uwzględnieniem ich pochodzenia społecznego i terytorialnego, wieku, wyznania, stanu cywilnego i zawodu. Rozdział trzeci traktuje o walce z ubóstwem i żebractwem, prowadzonej w latach 1764-1796 przez kolejne instytucje centralne, które postawiły sobie za cel przeprowadzenie reformy szpitalnictwa i trwałe usunięcie żebraków z ulic Warszawy.