Pisma tom I Pochwała życia eremickiego

W niniejszej książce zebrano część pism weneckiego patrycjusza Pawła Giustinianiego. W roku 1510, w wieku 34 lat, Justiniani zostaje mnichem w eremie kamedułów, ale porzuca klasztor w roku 1520, żeby założyć nowe zgromadzenie: Eremitów Kamedułów Góry Koronnej. Giustiniani zalicza się zarówno do wielkich mistrzów duchowości, jak i do najświatlejszych umysłów Kościoła epoki Odrodzenia, o czym świadczy jeden z jego listów, skierowany do papieża Leona X de’ Medici, swego przyjaciela, w którym proponuje głęboką reformę Kościoła, wyprzedzając, pod pewnymi względami, reformę trydencką. Teksty zawarte w tym tomie dotyczą klasztoru: jest tu Reguła, jak wieść życie zakonne zgodnie z charyzmatem św. Benedykta i św. Romualda; Traktat o posłuszeństwie zakonnym; opis życia, jakie prowadzono wtedy w Camaldoli i w pierwszych eremach Góry Koronnej.