Tempus non edax rerum

Postać Michała Krassowskiego pojawia się w opracowaniach sztuki polskiej przy okazji omawiania architektury zespołu misjonarskiego w Siemiatyczach oraz przy opracowaniach aparatu szat liturgicznych z klasztoru oo. Paulinów na Jasnej Górze i z oratorium św. Filipa Neri w Neapolu. O samym kanoniku warszawskim i jego życiu właściwie niewiele było wiadomo, a informacje ograniczały się tylko do tych, które zostały zebrane na prośbę ojca Antonio Bellucciego. Ten pochodzący z Podlasia duchowny wywodził się z rodziny skoligaconej ze znacznymi i znanymi rodami magnackimi, otrzymał doskonałe wykształcenie, najpierw prawdopodobnie w kolegium jezuickim, potem podczas studiów filozoficznych na Uniwersytecie Krakowskim, a niewykluczone, że pobierał nauki również poza granicami kraju. Około 1713 roku został proboszczem siemiatyckim, w 1717 roku kanonikiem warszawskim, a następnie w 1722 roku misjonarzem apostolskim. Michał Krassowski był wierny swojej deklaracji, jaką złożył, decydując się wstąpić do stanu duchownego, by patronować i wspomagać fundacje sakralne. Jako człowiek pogłębiający duchowość misjonarzy i wrażliwy na sztukę teolog, miał niewątpliwie znaczny wpływ na program ideowy wnętrza kościoła w Siemiatyczach, zgodny z kanonami Zgromadzenia Misjonarzy. Pogłębione życie duchowne wpisujące się w klimat epoki baroku, przy niewątpliwej wrażliwości na sztukę, wpłynęło na działania ks. Michała Krassowskiego na polu artystycznym, także jako inspiratora, konceptora i twórcy. Kanonik obdarzony był wielkim talentem pisarskim, posiadał też ogromną wiedzę teologiczną, którą wykorzystywał w swoich kazaniach. Barwny język i znajomość teologii odnajdziemy w jego tłumaczeniu tajemnicy wcielenia, zarówno w tekście pisanym, jak i języku artystycznym zawartym w szatach liturgicznych. Działalność ks. kanonika Michała Krassowskiego w sferze dziejów sztuki i kultury XVIII wieku ukazuje go jako współfundatora, zaangażowanego prefekta budowy kościoła i domu misjonarzy w Siemiatyczach, autora koncepcji wnętrza kościoła utrzymanego w duchowości misjonarskiej, pomysłodawcy teologicznych i uniwersalnych programów artystycznych.