Raporty dotyczące diecezji żmudzkiej i inflanckiej z końca XVIII wieku

Książka stanowi edycję źródłową raportów na temat sytuacji Kościoła katolickiego w diecezji żmudzkiej i kurlandzkiej części diecezji inflanckiej za rok 1797, a więc bardzo krótko po trzecim rozbiorze Rzeczypospolitej Obojga Narodów, gdy tereny te zostały włączone do Rosji. Edycja jest wycinkiem szerszej całości: bowiem raporty były obligatoryjnie sporządzane w każdej diecezji i obejmowały zagadnienia związane z funkcjonowaniem urzędów biskupa i kapituły, seminarium, każdej parafii i klasztorów. Dane były zbierane przez konsystorz i następnie wysyłane do Departamentu spraw rzymskokatolickich przy Justickolegium w Petersburgu, zajmującego się wyznaniami na terenie Rosji. Zawarte w raportach informacje dają nam wgląd w funkcjonowanie administracyjne Kościoła na Żmudzi i w Kurlandii w słabo jeszcze zbadanym okresie tuż po rozbiorach. Przedstawiano w nich wielkość parafii, jej pomniejsze świątynie, szpitale i szkoły, przebieg służby plebanów, niekiedy także informacje o charakterze gospodarczym. Poza walorem źródłowym wartością publikacji jest szerokie opracowanie życiorysów duchownych i świeckich oraz identyfikacja miejsc występujących na kartach źródła. Dzięki temu odkrywa się przed czytelnikiem długi szereg postaci dotychczas nieznanych w historiografii. (opis wydawcy)