Wątki polskie w „Dzienniku” o. Piotra Semenenki

Książka ta traktuje o trzech miłościach: człowieka do Boga, człowieka do kraju ojczystego i człowieka do tych, którzy z tego kraju pochodzą. Człowiekiem, o którym tu mowa, jest o. Piotr Semenenko (1814-1886), współzałożyciel zgromadzenia zmartwychwstańców, emigrant rodem z Podlasia, niepospolitej miary erudyta o niesłychanej dobroci. Jego cykliczne obiady z kard. Mieczysławem Ledóchowskim, dyskretna opieka nad Marią Skazą, konferencje w zacisznym klasztorze Panien Wizytek przy ul. Krowoderskiej w Krakowie, kazania w pełnej słuchaczy katedrze we Lwowie, znoszenie potwarzy po klęsce powstania styczniowego, bolesne odejścia współbraci ze zgromadzenia – to tylko niektóre wydarzenia z jego życia, które znamy dzięki jego „Dziennikowi”, pisanemu przez 35 lat. A łączy je wszystkie szeroko rozumiana miłość do Ojczyzny, której starał się pomagać ze wszystkich swoich sił; czy to będąc na miejscu, w Rzymie, odwiedzając rodaków rozsianych po Europie czy też wreszcie przebywając w Polsce. Miłość ta miała źródło w miłości do Boga. Dlatego o. Semenenko marzenia o wolnym kraju przemieniał w wołanie o nawrócenie i o wolność wewnętrzną oraz w konkretną, różnorodną pomoc. Wołanie to nie straciło nic z aktualności. „W annałach zgromadzenia żywot Ojca Piotra – pisał w nekrologu o. Semenenki Ludwik Dębicki – odsłonić się winien ze strony duchowej, z cnót, miłosierdzia, świątobliwości, z zatopienia w Bogu i mnogich łask, jakie modlitwą zdobywał, jakie dla Polski jednał”. Odsłoni się – autor wierzy w to mocno – także i za sprawą tej książki.