Etos dworu szlacheckiego

Kulturowa rola dziewiętnastowiecznych dworków polegała na tym, że stanowiły miejsce, w którym realizował się patriarchalno-romantyczny model rodziny. Dworek był ostoją swojskości, rodzinnego ciepła, miejscem patriotycznych wzruszeń, gdzie tradycja narodowa miała wymiar i sens czysto prywatny. W dobie rozbiorów centrum kultury był dwór ziemiański, gdzie czytano, przepisywano, wspominano, śpiewano i grano. Wtedy kultura funkcjonowała w zamkniętym, endemicznym obiegu. Dwór bowiem to nie tylko obiekt architektoniczny, lecz także zjawisko społeczne. Niniejsza praca dotyczy etosu dworu szlacheckiego od schyłku XVIII aż do początku XX wieku, z położeniem szczególnego nacisku na dziewiętnaste stulecie. W ten sposób powstała biografia dworu bez jakiegokolwiek ukrywania tego, co przykre, wstydliwe, smutne i przerażające - bez mitów, tylko fakty. Spis treści: - Herbowi i chamy - Dwór szlachecki - Religijność - W narodowej służbie - Nałogi i używki - Czego nie wypada? A co wolno?