Dwór w Jeżowie

By cud w Jeżowie zobaczyć, trzeba dobrej informacji albo odrobiny szczęścia. Gdy zaraz na skraju wsi Wilczyska skręcimy w prawo z drogi wiodącej z Tarnowa do Krynicy i wjedziemy między drzewa, szutrowa aleja przez piękny starodrzew doprowadzi nas za chwilę do dworu w Jeżowie. Staniemy zaskoczeni i zachwyceni, odkryjemy cud prawdziwy. O Jeżowie mówi się jako o wyjątkowym zabytku renesansowej architektury obronnej (rok budowy 1544). Otaczające Jeżów fosy i wały musiały służyć jeszcze długo, skoro ich ślady są nadal widoczne. W każdym razie dwór miał szczęście. Nie został zdobyty, splądrowany lub spalony i dopiero druga wojna światowa położyła kres długiemu ciągowi właścicieli i użytkowników dworu. Może też mówić o szczęściu w tym sensie, że w kolejnych stuleciach nie dokonano w nim zdecydowanych przeróbek. Nie zniszczono starej budowli, by postawić coś w nowym guście, neoklasycznym, neogotyckim, czy choćby polskim. Jeżów miał też tyle szczęścia, że jego kolejni właściciele mogli go utrzymać i nie dopuścili do ruiny. Album przedstawia nie tylko historię dworu, ale i osób z nim związanych - obok kolejnych właścicieli, także sławnych gości: Artura Grottgera, Stanisława Wyspiańskiego, Józefa Mehoffera. Jak każdy szanujący się zamek czy dwór, Jeżów ma również swoje legendy i... duchy.