Biesiady w rytuale pogrzebowym nadodrzańskiej strefy pól popielnicowych

Przełom epoki brązu i wczesnej epoki żelaza przynosi znaczące zmiany w życiu społeczności, które zamieszkiwały tereny w dorzeczu Odry. Wiążą się one z oddziaływaniami z halsztackiego kręgu kulturowego. Znajdują odzwierciedlenia także w obrzędowości pogrzebowej. Ich wyrazem są przede wszystkim zmiany w stylistyce ceramiki naczyniowej. Pojawiają się rozbudowane zestawy naczyniowe, które mają świadczyć o wprowadzeniu naddunajskich zwyczajów biesiadnych. Studia strukturalno-semiotyczne nad ceramiką grobową z epoki brązu pokazują jednak, że podobnie jak w południowej Europie, biesiady pogrzebowe miały o wiele staszą tradycję u społeczności Nadodrza. Sięgały one początków epoki pól popielnicowych. Były związane z upowszechnieniem ciałopalenia. Stanowiły integralny element pogrzebowego rytuału przejścia. Wspomagały przemianę zmarłego w akcie kremacji oraz jego włączenie do wspólnoty przodków. Skuteczność tych działań wynikała z symboliczno-magicznych powiązań, które istniały między ciałem, ogniem, metalem i alkoholem. Spis treści: Wprowadzenie 1. Ujęcie zagadnienia 2. Uwagi metodyczne 3. Model kietrzański 3.1. Strukturalna charakterystyka przemian 3.2. Społeczny kontekst biesiadności pogrzebowej 3.3. Zagadnienie zaopatrzenia zmarłych 3.4. Charakterystyka działań destrukcyjnych 3.5. Obrzędowe przesłanki szczególnego ustawiania naczyń w grobie 3.6. Osadzenie biesiadności pogrzebowej w strukturze obrzędu przejścia 3.7. Związki metalurgii z biesiadnością 4. Biesiady pogrzebowe z epoki brązu i początku epoki żelaza w strefie nadodrzańskiej. Porównawcza charakterystyka w kontekście kietrzańskiego modelu przemian w zestawach naczyniowych 4.1. O zasadach doboru cmentarzysk 4.2. Wyniki analizy wskaźnikowej Podsumowanie. Jedna tradycja pogrzebowa - różne obrządki pogrzebowe Bibliografia Skróty Literatura Trankgelagen in dem Begrabnisritual der Urnenfelderkultur im Oderraum (Zusammenfassung)