Przewrót majowy 1926 roku w relacjach świadków i uczestników.

W związku z przypadającą w 1956 roku trzydziestą rocznicą przewrotu majowego władze Instytutu Józefa Piłsudskiego do Badania Najnowszej Historii Polski w Londynie wystąpiły z inicjatywą jak najobszerniejszego udokumentowania wydarzeń z 1926 roku. Trud spisania własnych przeżyć podjęli przede wszystkim członkowie Instytutu, w okresie międzywojennym czołowi politycy lub wyżsi dowódcy wojskowi między innymi: gen. Kazimierz Sawicki, gen. Stanisław Skwarczyński, płk Juliusz Ulrych, Bogusław Miedziński, płk Tadeusz Alf Tarczyński. W późniejszym okresie, dzięki inicjatywie przewodniczącego Rady Naukowej Tadeusza Schaetzla oraz przewodniczącego Wydziału Studiów płk Stanisława Biegańskiego, pozyskano dalsze przekazy. Relacje te posiadają przede wszystkim walor źródła historycznego. Zawierają opis dni majowych, widzianych oczyma bezpośrednich świadków wydarzeń. Przynoszą zapisy epizodów nie znanych wcześniej historykom. Pozwalają lepiej zrozumieć przyczyny i dramat bratobójczych walk na ulicach Warszawy.