Chcę żyć. Dziennik radzieckiej uczennicy 1932-1937

Nina miała 13 lat, mieszkała w Moskwie, chodziła do szkoły. Inteligentna, wrażliwa, nieśmiała, rozumiała znacznie więcej z tego, co się dzieje wokół niej, niż jej siostry czy koleżanki. Dlatego zaczęła prowadzić dziennik, powiernik jej najskrytszych myśli i pragnień. Lata trzydzieste to lata krwawego terroru stalinowskiego. Nina zwierza się dziennikowi z typowych dla jej wieku rozterek, lęków i marzeń, ale też rzuca pełne pasji oskarżenia pod adresem bolszewików i zadziwiająco dojrzale komentuje codzienność w jakiej przyszło jej żyć. Aresztowana w wieku 18 lat, gdy NKWD w czasie rewizji odnalazło jej dziennik, została oskarżona o to, że "zamierzała dokonać zamachu terrorystycznego na życie tow. Stalina" i skazana na 5 lat obozu na Kołymie, a następnie na 7 lat zesłania do Magdadanu. Razem z nią aresztowano jej matkę i siostry bliźniaczki. W dziesięć lat po jej śmierci, w roku 2003, w archiwum państwowym odnaleziono dziennik ze starannie podkreślonymi przez śledczego "nieprawomyślnymi" fragmentami.