Językoznawstwo

Praca jednego z największych zbrodniarzy w historii Józefa Stalina o języku dziś budzi jedynie uśmiech politowania. Jednak w czasach, gdy ukazała się po raz pierwszy mieszkańcy państw bloku wschodniego musieli ją potraktować poważnie, mimo szeregu absurdów, jakie zawiera. W roku 1951, lawina sesji naukowych ogłaszających stalinowski przełom w językoznawstwie przetoczyła się przez Związek Radziecki i spadła na Polskę niebywałą liczbą publikacji nie tylko lingwistów, ale i przedstawicieli dyscyplin pokrewnych. Zainspirowani głównym twierdzeniem Stalina - "Język nie należy do nadbudowy" - autorzy rozpraw zamieszczonych w tomie "Tezy Stalina o języku a metodologia badań literackich" radowali się, na przykład, że dzieła literackie zawsze są pisane w określonym języku, nie mogą więc znikać, kiedy znika nadbudowa ustroju, w którym powstały. Dochodzono do wielu innych, równie odkrywczych wniosków, o czym w posłowiu do niniejszej książki pisze Leszek Kołakowski.