Najweselszy barak w obozie

Monografia Jarosława Jakimczyka traktująca o tajnej policji jako krytyku artystycznym i kuratorze sztuki w PRL pokazuje, jak połowiczne będą wszelkie badania nad sztuką okresu komunizmu, jeśli nie uwzględnią skali inwigilacji, manipulacji oraz - co najbardziej może przerażające - ambicji wychowawczych i dydaktycznych tajnej policji. Nie jest to przekonanie powszechne: autor, omawiając we wprowadzeniu stan badań przedmiotu, zwraca uwagę na zabobonny niemal strach części historyków sztuki przed "zatrutymi źródłami", jakimi są jakoby ocalałe szczątki archiwów bezpieki. Autor publikacji łączy swoje doświadczenia: dziennikarza śledczego zajmującego się przez lata służbami PRL-owskimi i akademickiego historyka sztuki. Książka ma być ponagleniem skierowanym do historii sztuki polskiej czasów PRL-u, by zaczęła korzystać z niezwykle obszernego źródła historycznego, jakim są archiwalia wytworzone przez ówczesne służby specjalne.