Podręcznik walki wręcz dla jednostek specjalnych

Książka Rona Shillingforda rekomendowana jest jako podręcznik dla zawodowców oraz amatorów. Niestety nie mogę zgodzić się z opisem książki, ponieważ "Podręcznik walki wręcz dla jednostek specjalnych" zawiera nieścisłości, w opisach i prezentowanych technikach specjalnych pojawiają się błędy merytoryczne. Nie znalazłam informacji dotyczącej autora, czym kierował się, pisząc tę książkę? Skąd czerpał wiedzę? Zdecydowanie brakuje przypisów i informacji o autorze. To, jak Ron Shillingford opisuje poszczególne techniki walki wręcz, pozostawia wiele do życzenia. Odnoszę wrażenie, że autor nie do końca zaznajomił się z prezentowaną tematyką. Teoria oraz historia sztuk walki zostały wrzucone do jednego wora i są w przypadkowej kolejności wyciągane, tak by pasowały do koncepcji autora. „Podstawowa zasad mówi, że nie należy pokazywać im konkretnej metody wykonywania takich kopnięć, tylko skłonić do opanowania techniki samodzielnie.” A wcześniej: „Żołnierze trenują również ciosy nieprawidłowe, obronę za pomocą ręki i ramienia.” Według tej narracji powinni się również uczyć nieprawidłowo strzelać, czy udzielać pierwszej pomocy. I ostatni cytat: „Kopnięcia z wyskoku są szczególnie skuteczne, jeżeli zadaje się je z dużą dokładnością, energią i wiarą w sukces.” Uważam, że książka jest nierówna, dobre fragmenty przeplatają się z tymi zdecydowanie gorszymi. Dodatkowo wydaje mi się, że wyjątkowym nietaktem jest powoływanie się na rosyjskie siły specjalne, zwłaszcza, że nie są one ani moralnym, ani technicznym wzorem do naśladowania.