Lata zanikającej nadziei (1942-1945)

Dla większości Polaków „zanikanie nadziei” na wolność i niepodległość ojczyzny zaczęło się dopiero po upadku Powstania Warszawskiego, a może nawet po konferencji w Jałcie w lutym 1945 r. Przedtem, w czasie walk o Monte Cassino, pod Ankoną i pod Falaise, dominowała wielka nadzieja na Niepodległą Polskę. Natomiast według Zbigniewa S. Siemaszki „zanikanie nadziei” zaczęło się znacznie wcześniej, bo już w latach 1942-1943. Powodem takiego stanu rzeczy było stopniowe wzmacnianie pozycji Sowietów na arenie wojny z Hitlerem. Na przełomie 1943 i 1944 r. Autor obecnego tomu wspomnień zdał sobie sprawę (dzięki artykułom Stanisława Mackiewicza), że oddanie Polski w ręce Sowietów nastąpiło już na konferencji w Teheranie (28 XI - 1 XII 1943 r.); to oznaczało koniec wszelkich nadziei na suwerenność. Takie zrozumienie sytuacji przyczyniło się do tego, że Autor nie dążył do bohaterstwa, a jedynie uważał, że powinien spełniać swoje obowiązki. Po ewakuacji z Sowietów wiosną 1942 r. dwukrotnie stacjonował w Iraku i dwukrotnie w Palestynie. Przez kilka miesięcy przebywał w Południowej Afryce. Potem w Szkocji był ponad rok w ośrodku wyszkoleniowym cichociemnych łącznościowców. Wreszcie tuż przed Powstaniem warszawskim został przeniesiony do sztabowej Kompanii Radiotelegraficznej pod Londynem. Autor pisze obszernie i nieraz krytycznie o intensywnym szkoleniu jakie przechodził. Opisuje również przekazywanie drogą radiową telegramów między Warszawą, Londynem i Brindisi na południu Włoch. Wiele miejsca poświęca swoim kolegom, jak również dowódcom, o których pisze niekiedy z przekąsem.