A zabawa trwała w najlepsze

22 czerwca 1940 roku, po zaledwie ośmiu dniach od chwili, gdy niemieckie czołgi wjechały do Paryża, Francja pogodziła się z okupacją. Wkrótce potem ponownie otwarto różne instytucje kulturalne: kina, opery i nocne kluby. Francuzi chcieli pokazać, że chociaż w tej dziedzinie nie dali się pokonać. Niemcom jednak zależało na tym, żeby paryżanom nie brakowało rozrywki. Znani artyści występowali zarówno dla francuskiej, jak i niemieckiej publiczności. Autor stawia w książce pytania, o moralność takiego postępowania. Ukazuje dylematy wielu intelektualistów, którzy zastanawiali się, czy pracując i tworząc ratują francuską kulturę, czy też robiąc to często za zgodą nazistów zdradzają Francję. Czy ich obowiązkiem było walczyć z okupantem z bronią w ręku? Czy artystów, którzy współpracowali z wrogiem należało karać? Czy ludzie kultury i inteligenci mieli obowiązek moralnego przywództwa?