Ze starą wiarą na Peleliu i Okinawie

Gdy w 1944 roku autor wylądował na plaży Peleliu, miał zaledwie dwadzieścia lat. Nie zajmowały go ani polityka, ani ogólna strategia. Esencją jego opowieści jest znaczenie bycia żołnierzem piechoty morskiej, reprezentującym najlepsze tradycje tej formacji. Zaciągnął się do wojska powodowany patriotyzmem, idealizmem i młodzieńczą odwagą. Ale gdy tylko się znalazł na miejscu, rozpoczęła się walka o przetrwanie. Nigdy nie da się do końca zgłębić cudu przejścia cało przez wojenne zmagania, podczas gdy tak wielu kompanom się to nie udało. Niniejsza książka jest obrazem tego, jak "tam było". Autor relacjonuje swe przeżycia, nie przebierając w słowach i nie szczędząc bólu. Rzeczywistość pola walki to błoto, kurz i smród śmierci przepełniający powietrze. Jako fragment historii, ale także opis przygody "Ze starą wiarą na Peleliu i Okinawie" jest poruszającą kroniką czynu i odwagi.