Udział kobiet w Powstaniu Warszawskim

Granice chronologiczne pracy wyznacza okres II wojny światowej i okupacji hitlerowskiej. Jako cezurę początkową przyjęto powstanie „Spółdzielni” w Dowództwie Głównym SZP i rozwój WSK w ZWZ, a następnie w AK. Dowódcy KG AK, m.in. płk Kazimierz Pluta-Czachowski „Kuczaba”, mówili o trzech fazach funkcjonowania Wojska Podziemnego, utożsamiając je z działalnością trzech organizacji zbrojnych: Służby Zwycięstwu Polski, Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. We wszystkich trzech ważną rolę odgrywały kobiety. Za wydarzenie zamykające ramy pracy uznano rozwiązanie AK na początku roku 1945, co oznaczało także koniec istnienia WSK. Praca ma charakter chronologiczno-problemowy, została podzielona na rozdziały według lat i kierunków działania WSK. Rozdział pierwszy ma na celu przybliżyć tradycje i działalność polskich ruchów feministycznych w II Rzeczypospolitej, gdyż stanowiły one podstawę powstania zorganizowanego ruchu kobiet w podziemiu. Rozdział drugi poświęcono udziałowi kobiet w wojnie 1939 r. W rozdziale trzecim podjęto próbę rekonstrukcji powstania, programu i struktur Wojskowej Służby Kobiet ZWZ-AK. Ukazano w nim główne determinanty, dynamikę rozwoju w centrali i tworzenia struktur terenowych oraz efekty organizacyjne. Rozdział czwarty poświęcono udziałowi kobiet w łączności konspiracyjnej i powstańczej, zaś piąty – udziałowi kobiet w łączności technicznej i specjalnej. Rozdział szósty ukazuje działalność kobiet z WSK w powstańczej służbie sanitarnej. Rozdział siódmy przedstawia udział kobiet w innych służbach ZWZ-AK. Rozdział ósmy zawiera informacje o Żeńskiej Służbie Bezpieczeństwa w Okręgu Warszawskim, organizacji obrony zakładów przemysłowych produkujących dla powstania.