1942

Rok 1942 to przełomowy okres zmagań w wojnie na Pacyfiku. Pierwsze półrocze było naznaczone pasmem klęsk na lądzie (Malaje i Singapur, utrata Filipin, Holenderskich Indii Wschodnich i Nowej Gwinei) i na morzu (bitwa na Morzu Jawajskim, atak lotniskowców japońskich na bazy brytyjskie na Cejlonie, nalot na Darwin). Kulminacja nastąpiła w czasie bitwy powietrzno-morskiej pod Midway, gdy na dno poszły cztery japońskie lotniskowce z Kido Butai. Niewątpliwie, był to punkt zwrotny w wojnie na Pacyfiku i działaniach amerykańskiego lotnictwa morskiego. Rozwijającą się supremację siły zbrojne USA potwierdziły w zmaganiach o Guadalcanal, na Aleutach i na Nowej Gwinei. Na Oceanie Atlantyckim amerykańskie lotnictwo morskie zostało zaangażowane do walki z niemiecki- mi okrętami podwodnymi, które latem 1942 roku dziesiątkowały żeglugę u wschodnich wybrzeży USA. Samo- dzielna operacja lotnictwa US Navy było wsparcie lądowania wojsk amerykańskich w Afryce Północnej. 8 października 1940 roku została ogłoszona i wydana instrukcja SR-2B, która kompleksowo regulowała ma-lowanie i oznakowanie samolotów morskich USA. Wysłano 13 października 1941 roku Bureau of Aeronautics wydało kolejna instrukcje Aer-E-2571-DMC F39-5, która nakazywała, aby wszystkie samoloty zaokrętowane zostały pomalowane, tak jak samoloty patrolowe tzn. na górnych powierzchniach farba Blue Gray, a na dolnych Non Specular Light Gray ANA 602. Taki kamuflaż otrzymała większość samolotów, wodnosamolotów i łodzi latających US Navy, USMC i USCG. Sporadycznie używano samolotów noszących przedwojenne" malowania, np. tylko z wykorzystaniem farby ANA 602. Natomiast znacznej ewolucji uległ używany system oznaczeń rozpoznawczych, ich wielkość i wzory oznaczeń. Informacje o malowaniu i oznako- waniu zostaną uzupełnione podstawowymi danymi o organizacji jednostek i używanych wówczas samolotach, wodnosamolotach, amfibiach i łodziach latających. Książkę ilustrują plansze barwne przedstawiające wzory malowania samolotów lotnictwa morskiego USA w 1942 roku.