Holenderskie Indie 1941-1942

Po niespodziewanym ataku Kidō Butai na Pearl Harbor 7 grudnia 1941 roku i zadaniu ciężkich strat US Pacific Fleet, Japończycy ruszyli do podboju Azji Południowo-Wschodniej. Ich najważniejszym celem pierwszego etapu wojny było zajęcie Holenderskich Indii Wschodnich (dziś Indonezji),bogatych w ropę naftową i inne surowce naturalne. Dzięki nim japońska machina wojenna miała pracować na pełnych obrotach i zachować szansę na zwycięstwo nad aliantami. Do inwazji wyznaczono 16. Armię gen. por. Imamury, która otrzymała wsparcie morskie i lotnicze. Przygotowujący się do oparcia ataku Holendrzy zostali wsparci przez swoich sojuszników – Amerykanów, Brytyjczyków i Australijczyków. Pomimo wielkiej ofiarności, siły obrońców zostały szybko rozbite w serii desantów i zmuszone do poddania Borneo, Celebes, Sumatry i Jawy, a także mniejszych wysp. Japończycy dominowali też na morzu, niszcząc Połączony Zespół Uderzeniowy kadm. Doormana w bitwie na Morzu Jawajskim. Kapitulację podpisano 8 marca 1942 roku w Kalijati. W zaledwie 57 dni kolonialna perła w koronie Holandii wpadła w ręce Japonii. To mocno zmieniona i uzupełniona wersja książki Michała A. Piegzika „Holenderskie Indie Wschodnie 1941‒1942” z 2014 roku, który wykorzystał wiele nowych japońskich, holenderskich, brytyjskich, amerykańskich źródeł i opracowań.