W służbie Rzeczpospolitej

Stanisław Bobrowski (ur. 6 kwietnia 1896 w Okocimiu, zm. 10 lipca 1990 w Toronto). W 1915 roku został powołany do armii austro-węgierskiej i wcielony do tarnowskiego 57 pułku piechoty, jako „jednoroczny ochotnik”. Trafił na front włoski. Do kraju wrócił z Armią Hallera. Od 3 maja 1919 brał udział w walkach na wschodzie. Po wojnie pozostał w Wojsku Polskim. W 1922 objął dowództwo 1 batalionu 44 psk, a następnie został przeniesiony do sztabu 13 DP, jako oficer sztabowy. 9 marca 1924 został przydzielony do II Oddziału Sztabu Generalnego. Początkowo pełnił tam funkcję szefa wydziału „Zachód” wywiadu, a następnie zastępcy szefa kontrwywiadu armii i szefa Referatu Informacyjnego DOK I Warszawa. W czasie wydarzeń majowych w 1926 stanął po stronie rządu i prezydenta Wojciechowskiego. Po zamachu został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do 44 psk w Równem na stanowisko dowódcy kompanii. W 1929 objął funkcję dowódcy 2 batalionu 44 psk. Od 1930 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, którą ukończył w dwa lata później z siedemnastą lokatą na 120 studiujących oficerów. Po odbyciu stażu sztabowego w DOK IV Łódź, został przeniesiony do 45 pp, gdzie pełnił funkcję zastępcy dowódcy pułku. W 1935 roku został oddelegowany do sztabu DOK X Przemyśl, a następnie objął stanowisko szefa sztabu 27 DP w Kowlu, które piastował do 1939 roku. W wojnie obronnej przeszedł, wraz z 27 DP, szlak bojowy od Borów Tucholskich do Lasek pod Warszawą. Brał udział w walkach na przedmościu bydgoskim, pod Aleksandrowem Kujawskim, w okolicach Włocławka, w bitwie nad Bzurą i w Puszczy Kampinoskiej. Do niewoli dostał się 20 września 1939 pod Laskami. Początkowo przebywał w obozie jenieckim w Hohnstein koło Drezna, a po jego likwidacji w obozach w Arnswalde, Gross Born i Dössel. We wszystkich obozach z narażeniem życia chronił polskich oficerów pochodzenia żydowskiego oraz prowadził tajne kursy wojskowe, szczególnie zakazane przez władze niemieckie. W 1948 wyemigrował do Kanady i zamieszkał w Toronto. Od 1950 roku działał aktywnie w Kongresie Polonii Kanadyjskiej oraz współpracował z Kongresem Polonii Amerykańskiej. Już z tego krótkiego życiorysu generała wynika, że lektura jego wspomnień musi być bardzo ciekawa.