Historia filozofii

Patrząc na filozofię z punktu widzenia człowieka żyjącego w Polsce w XXI wieku trudno jest nie odnieść wrażenia powszechnego zamętu i chaosu. Z jednej stro­ny przytłacza nas rozmaitość systemów etycznych przeszłości (wielkich i tych mniej znanych), z drugiej – zalew fachowych książek i czasopism filozoficznych, pełnych sprzecznych poglądów i niekończących się polemik. Swoistym przedłu­żeniem owych filozoficznych sporów są dyskusje w mediach, prowadzone często przy pomocy argumentów odwołujących się do emocji raczej niż do rozumu. Człowiek w coraz większym stopniu sam musi dokonywać wyborów i sam musi ponosić za nie odpowiedzialność – ani społeczeństwo, ani państwo, ani żad­na ideologia nie są wstanie go w tym wyręczyć. Orientacja we współczesnych dyskusjach filozoficznych i etycznych jest możliwa dzięki gruntownej znajo­mości historii filozofii i stanowi warunek ustrzeżenia się przed dogmatyzmem i ideologizacją, na które człowiek jest narażony. Chcąc poznać dzieje filozofii, należy uświadomić sobie, czym jest filozofia, co jest jej przedmiotem, do jakich celów dąży i przy pomocy jakich metod usiłuje te cele osiągnąć. Nie chodzi tu bynajmniej o poszukiwanie definicji filozofii, defi­nicji tych jest bowiem tyle, ilu jest filozofów, lecz o wskazanie kilku czynników, które odróżniają filozofię od innych dziedzin wiedzy.