Trzy czwarte... Wspomnienia

Nadzieja Drucka (1898-1986) urodziła się w rodzinie carskiego generała. W czasie I wojny światowej służyła jako sanitariuszka w pociągu pancernym, gdzie poznała przyszłego męża Maurycego O'Brien de Lacy (ślub wzięli w 1917 w Moskwie). W 1918 przyjechała wraz z mężem do majątku Augustówek pod Grodnem, w którym przebywali razem do 1939. W wolnej Polsce, w której szybko opanowała język polski, działała społecznie, była m.in. wiceprzewodniczącą Koła Ziemianek oraz członkiem PCK i Towarzystwa Dobroczynności. Zainicjowała powstanie Towarzystwa Przyjaciół Literatury i Sztuki im. Elizy Orzeszkowej w Grodnie (przez 12 lat była prezeską). Wraz z mężem organizowała letniska dla niezamożnej ludności Grodzieńszczyzny w majątku Augustówek. W latach 20. podjęła pierwsze próby pisarskie (debiut: Zwycięstwo, 1925; kolejna publikacja Niepotrzebne dzieci wzbudziła kontrowersje wśród kręgów konserwatywnych). Przyjaźniła się m.in. z Zofią Nałkowską, od 1930 należała do PEN-Clubu. Utrzymywała również kontakt z białą emigracją rosyjską. W czasie II wojny światowej znalazła się na terenie Generalnego Gubernatorstwa (w Warszawie przeżyła powstanie warszawskie). Po 1945 pozostała w Polsce, zatrudniła się w Biurze Odbudowy Stolicy, a następnie poświęciła się pracy literackiej. "Życie jest wielką grą, która wymaga podsumowania" – pisze Nadzieja Drucka i takim podsumowaniem jest jej książka Trzy czwarte... wspomnienia. Opowiada w niej o swoim dzieciństwie, jego radościach i smutkach, o niezapomnianych przyjaźniach nawiązanych w młodości, o miłości do męża i córek, o swoim małżeństwie, o opuszczeniu kraju rodzinnego i znalezieniu w Polsce drugiej ojczyzny, i wreszcie o słodko-gorzkim smaku starości. Odsłania jednak tylko trzy części prawdy o sobie, tę czwartą pozostawiając Czytelnikowi do odnalezienia "między wierszami".