Janusz Jerzy Sobolewski ps. Jurek - sandomierzanin w Powstaniu Warszawskim

Biografia Janusza Jerzego Sobolewskiego. Urodzony w Chełmie Lubelskim, większość lat młodzieńczych spędził w Sandomierzu. Działał czynnie w harcerstwie. W trakcie okupacji był związany ze Służbą Zwycięstwa Polski, Związkiem Walki Zbrojnej, Stronnictwem Narodowym, a następnie z Narodową Organizacją Wojskową i Armią Krajową. Pole jego działalności obejmowało powiaty sandomierski, opatowski, janowski i tarnobrzeski. Dwukrotnie był więziony przez Gestapo i dwukrotnie zdołał uciec z niewoli. Za pierwszym razem, w listopadzie 1942 roku zbiegł z kieleckiego więzienia, za drugim, w listopadzie 1943 roku z Obozu Pracy Poprawczej tzw. "Gęsiówki" w Warszawie. Był uczestnikiem Powstania Warszawskiego. Walczył tam jako dowódca drużyny w plutonie 1908, nazywanym pierwotnie "Tygrysy Woli", a następnie Oddziałem Specjalnym "Juliusz". Jednostka ta wchodziła w skład Batalionu "Gustaw". 20 sierpnia na terenie Wytwórni Papierów Wartościowych, Janusz Sobolewski został ranny w głowę, a po sześciu dniach - w udo. Ponieważ cierpiał na hemofilię zmarł 27 sierpnia 1944 roku z powodu upływu krwi. Został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i dwoma Krzyżami Walecznych. Pochowano go na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.