Obce i rodzime władczynie polskiego średniowiecza w polskim piśmiennictwie XIX wieku

Mity i stereotypy genetycznie przynależały do średniowiecza. W kronikarstwie polskim jednoznacznie pozytywnie wartościowano postaci Wandy i Jadwigi. Punktem wspólnym obu wizerunków było poświęcenie: Wandy, która skoczyła do Wisły, odrzucając tyrana (księcia, Rydygiera) w ramach ochrony wspólnoty przed obcym, oraz Jadwigi, odrzucającej Wilhelma na rzecz sojuszu politycznego z Litwą. Te akty, w pewnym sensie rezygnacji, okazały się równoznaczne z określonym wyborem, ze wskazaniem na prymarny charakter wartości nadrzędnych – narodu, wspólnoty, państwa. Lektura książek wielu historyków i utworów literackich ujawniła trwałość mitów i stereotypów do końca XIX wieku (oraz eliminacji z obszaru stereotypu) postaci, o potencjalną zależność w refleksjach historyków pomiędzy określoną historiozofią a strategią tworzenia wizerunków. Niniejsza publikacja jest próbą udzielenia odpowiedzi na pytanie o kształtowanie i funkcjonowanie mitów oraz stereotypów w XIX wieku, o ich procesualny charakter, o mechanizmy mitologizacji (oraz demitologizacji), stereotypizacji