Macie diabła za ojca

Do czego nawiązuje tytuł książki? Żydzi przestali być dla Boga narodem wybranym w momencie, w którym nie uznali Pana Jezusa za Zbawiciela. Od tej chwili to katolicy stanowią umiłowaną przez Boga społeczność. Skoro zatem naród żydowski wypadł z powołania prowadzącego go do Stwórcy, należy sądzić, że jego symbolem stał się w efekcie szatan. W obecnym stanie judaizmu zbawczy prymat staje się niestety – wraz z odrzuceniem Chrystusa – prymatem potępienia. Jeśli nawrócenie zostanie przez Żydów ostatecznie odrzucone, wówczas nieodwołalność zbawczego powołania przekształci się w nieodwołalność potępienia. Jakie stanowisko przyjmuje Kościół względem judaizmu? Dzieło „Macie diabła za ojca” ukazuje stanowisko, jakie przyjmuje Kościół katolicki względem kwestii żydowskiej (przed deformacjami, jakie nastąpiły w efekcie Soboru Watykańskiego II). Doktryna ta została przedstawiona z teologicznego, politycznego, ekonomicznego, i etnicznego punktu widzenia, w świetle Pisma Świętego, tradycyjnego Magisterium, a także z perspektywy autorów kontrrewolucyjnych, którzy pisali o spisku żydowsko-masońskim przeciwko Kościołowi rzymskiemu w ostatnich stuleciach. Kościół zawsze potępiał bezinteresowną nienawiść do żydowskiej krwi, ale nigdy nie potępił walki z myślą judeo-talmudyczną – sprawiedliwość i miłość nie wykluczają rozważnej i umiarkowanej obrony. Mówienie o wadach lub niebezpieczeństwach judaizmu nie jest antysemityzmem. Tekst książki odnosi się do problemu żydowskiego w duchu prawdziwej miłości, ponieważ nie ma nic bardziej szkodliwego dla Żydów niż ukrywanie lub zmuszanie ich do zapomnienia o fundamentalnych prawdach Objawienia, pozostawiając ich tym samym w złudzeniu bycia obdarzonym łaską przez Boga. Odwieczna walka dobra ze złem Teologiczne / historyczne / geopolityczne przesłanki są oczywiste: ciągła opozycja między Bogiem a Szatanem odpowiada równie nieredukowalnej opozycji między Kościołem a Synagogą, między Miastem Boga a Miastem Szatana. Ta opozycja jest tak fundamentalna, że po wcieleniu Słowa możliwe są dla człowieka tylko dwie drogi i dwie cywilizacje: chrześcijańska i żydowska. Echo tego sporu między Kościołem a Synagogą wypełniło dwa tysiące lat historii. A po dwóch tysiącleciach najprawdopodobniej zbliżamy się do prawdziwie apokaliptycznego czasu: z jednej strony spisek Synagogi przeciwko Kościołowi, z drugiej kabalistyczno-masoński duch, który zaatakował wszystko, co nas otacza. Widoczna klęska sił dobra wydaje się nieuchronna. Niemniej jednak nie możemy się poddawać, idąc za przykładem św. Tomasza More'a, który napisał: „O Panie, nie zgorsz mnie w obliczu zła i grzechu, ale daj mi siłę, aby je naprawić”. Dzisiaj pozostały nam tylko dwie drogi: chrystianizować się lub judaizować. Co stanowi najlepszą obronę dla chrześcijanina, aby nie został on zanieczyszczony judaizmem? – sam Jezus Chrystus!