Baliński. Smutny młodzieniec

Po Wierzyńskim i Lechoniu otrzymujemy kolejny portret poety związanego z czołową w Dwudziestoleciu grupą Skamander. Minęło ponad sto lat od rozpoczęcia działalności tej utalentowanej plejady, co oddziaływała na polską poezję do 1939 i w latach wojny, i po wojnie, w kraju i na emigracji. Naturalnym biegiem rzeczy twórczość ta odeszła do historii, zmieniły się oceny historyków literatury i krytyków. Zmieniły się gusta czytelnicze. A jednak, czytelnik przypadkowy, nie profesjonalista, odkrywa nieraz w pisarstwie tych poetów utwory budzące refleksję emocjonalną i estetyczną, a czasem zaskakujące w połączeniu z nimi wrażenie intelektualne. Różne były indywidualne losy artystyczne skamandrytów, tak jak różna ich ewolucja światopoglądowa i uwikłania biograficzne w dramaty historii dwudziestowiecznej. Z niektórymi los obszedł się okrutnie, nie zaistnieli w kulturze na tyle, na ile mogli zasługiwać. Do takich właśnie należy bohater monografii, Stanisław Baliński. Tytuł jej jest w jego przypadku wyjątkowo trafny, choć dotyczy, w szczególny sposób, raczej późniejszych lat jego życia. Z recenzji wydawniczej dr. hab. Włodzimierza Próchnickiego, prof. UJ Przedłożona do recenzji biografia Stanisława Balińskiego to praca znakomicie zaplanowana i napisana. Nakreślona w pierwszych rozdziałach historia rodziny (od wieku XVIII) stanowi pełne istotnego znaczenia tło, na którym ukazana sylwetka poety-melancholika staje się znacznie bardziej zrozumiała niż gdyby została nam przedstawiona tylko ona. Kolejne, niewielkie rozdziały, skoncentrowane na celnie dobranych fragmentach biografii i twórczości Balińskiego układają się w mozaikę, a każdy kolejny element uzupełnia poprzednie o cenne, nowe informacje. Z recenzji wydawniczej dr. hab. Rafała Moczkodana, prof. UMK