Drewniana Czeladź

Lokowana w XIII wieku Czeladź należy do najstarszych miast pogranicza śląsko-małopolskiego. Jednak przemierzając ulice współczesnego miasta na próżno szukać obiektów i budowli potwierdzających jego wielowiekową historię. Wprawdzie wprawne oko dostrzeże wspaniale zachowany rynek, typowy dla średniowiecznych ośrodków miejskich lokowanych na prawie niemieckim z niemal niezmienionym, pierwotnym układem wychodzących zeń ulic i pierzei, ale niewiele ponad to. Przyczyn takiego stanu rzeczy jest zapewne wiele. Pierwszą i najważniejszą, paradoksalnie, było korzystne i skądinąd miastotwórcze położenie Czeladzi przy głównym szlaku komunikacyjnym łączącym Małopolskę i stołeczny Kraków ze Śląskiem. Niestety, tym traktem przemieszczały się również najpierw grupy grasantów, a później uczestniczące w działaniach strategicznych kolejnych wojen i konfliktów zbrojnych oddziały wojsk, wielokrotnie dopuszczające się najazdów na nasze miasto, rabunków i gwałtów na czeladzianach, a także celowego niszczenia infrastruktury miejskiej. Druga przyczyna, równie istotna, wynikała z charakteru samego miasta, a była nią pierwotnie całkowita, a od XVI wieku przeważająca, drewniana zabudowa Czeladzi. (ze wstępu)