Dziesięć lat w Australii

Sygurd Wiśniowski (1841–1892), galicyjski obieżyświat, reporter i powieściopisarz, zawsze czuł się bardziej podróżnikiem niż literatem, a jego książki bliższe są awanturniczym opowieściom Jacka Londona i Roberta Louisa Stevensona niż pełnym egzystencjalnych dylematów dziełom Josepha Conrada. Już jako siedemnastolatek uciekł z domu i pieszo dotarł do Konstantynopola, we Włoszech walczył w armii Garibaldiego, aż wreszcie na pokładzie angielskiego statku w 1862 roku trafił do Australii. Na antypodach spędził dziesięć lat, imając się najróżniejszych zajęć — był księgowym, drwalem, hodowcą owiec, żandarmem, dziennikarzem i górnikiem, poszukiwał też złota w Australii i Nowej Zelandii. Jakby tego było mało, jako majtek okrętowy dwukrotnie przemierzył Pacyfik, a na Fidżi był świadkiem koronacji króla tych wysp. Po powrocie z Australii i krótkim pobycie w Polsce znów ruszył na włóczęgę, tym razem do Ameryki Północnej. Zjeździł ten kraj wzdłuż i wszerz, a jego reportaże ukazywały się na łamach polskich i amerykańskich gazet. Wreszcie ustatkował się i osiadł w Galicji, porzucił zawód literata i zaczął odnosić sukcesy jako nafciarz, jednak jego świetnie rozwijającą się karierę biznesmena przerwała przedwczesna śmierć. Dziesięć lat w Australii to kronika awanturniczego życia autora na południowej półkuli. Książka ta łączy w sobie młodzieńczą brawurę i pogodę ducha z dojrzałością obserwacji i szczerością wypowiedzi. Przez pryzmat swoich przygód Wiśniowski pozwala czytelnikowi poznać świat, w którym rządzi całkowita swoboda i przypadek, burzący nagle wszystkie plany, przynoszący fortunę albo śmierć. Wiśniowskiego czyta się tak, jakby słuchało się snutej w portowej tawernie opowieści o dawno minionych, pionierskich czasach na nowo odkrytym kontynencie.