Arsenały domowe rycerstwa polskiego w średniowieczu

Celem niniejszej pracy jest próba ustalenia charakteru oraz wielkości zasobów broni, a także oporządzenia, jakie używali i gromadzili w swych siedzibach polscy rycerze w okresie średniowiecza. Autor na podstawie bogatej bazy źródłowej przeprowadził analizę zbiorów w domowych arsenałach indywidualnych rycerzy. Scharakteryzował stan posiadania przez rycerzy uzbrojenia zaczepnego (miecze), broni obuchowej (topory, siekiery), broni drzewcowej (kopie, włócznie, oszczepy), broni strzelczej (kusze, łuki, ręczna broń palna), uzbrojenia ochronnego (hełmy, zbroje, tarcze) oraz rządu końskiego i oporządzenia jeździeckiego. Ponadto podjął próbę rekonstrukcji "modelu" arsenału domowego. W książce zamieszczono: katalog znalezisk militariów z siedzib rycerskich, bibliografię, liczne szkice i fotografie poszczególnych elementów uzbrojenia.