Decretum Civitatis Danceke

Prawo lubeckie, obok prawa magdeburskiego, jest zaliczane do najstarszych średniowiecznych systemów prawnych Europy. Szczególne uznanie zyskało wśród handlowych miast nadmorskich, rozrzuconych na pobrzeżach Bałtyku od Półwyspu Jutlandzkiego po Zatokę Fińską. Na tym obszarze już od około 1226 roku spotykamy się z utrwaloną na piśmie w formie kodeksów jego wykładnią zawierającą postanowienia i normy porządkujące całokształt stosunków w społecznościach miejskich. W 1263 roku książę gdański Świętopełk II zwrócił się do rady miejskiej Lubeki z prośbą o sporządzenie dla jego miasta odpisu prawa lubeckiego. Nadzwyczajnym zbiegiem okoliczności przetrwał on liczne dziejowe zawieruchy, głównie dzięki temu, że od 1798 roku znalazł schronienie w zbiorach biblioteki uniwersyteckiej w Getyndze. Zachowany dokument posiada znaczną wartość naukową i zabytkową, i pozwala usytuować Gdańsk w gronie nielicznych miast polskich mogących poszczycić się tak wiekowym, w pełni autentycznym kodeksem prawa miejskiego. Prezentowana publikacja jednego z najstarszych zabytków źródłowych dziejów Gdańska spisanego w języku łacińskim wraz z polskim tłumaczeniem umożliwia jego dostępność szerszym kręgom czytelników.