Piechota zaciężna w Polsce w pierwszej połowie XVI wieku

Polska piechota zaciężna w pierwszej połowie XVI w. walczyła w dziewięciu wojnach oraz brała udział w wielu walkach z najazdami tatarskimi. Mimo że była formacją pomocniczą, wraz z artylerią odgrywała istotną rolę na polu bitwy, stanowiąc często punkt odniesienia dla manewrów jazdy. Była niezastąpiona podczas oblężeń umocnionych punktów oporu oraz w służbie wartowniczo-garnizonowej. Piechota miała charakter strzelecki, walczyła głównie długą, ręczną bronią palną, wśród której najpopularniejsze były rusznice, ale od końca lat trzydziestych wprowadzono również arkebuzy. Żołnierze piechoty rekrutowali się przede wszystkim spośród mieszczan, pewien odsetek stanowili również chłopi, najmniej było szlachty, pełniącej głownie funkcje dowódcze (rotmistrzowie). Do dziś zachowały się informacje na temat około 12 tys. żołnierzy piechoty zaciężnej z pierwszej połowy XVI w. (imiona, przydomki, nazwiska, miejsce pochodzenia oraz typy uzbrojenia).