Działalność kulturotwórcza książąt żagańskich Bironów (1786-1862) cz. 2

Druga część pracy Katarzyny Adamek-Pujszo, traktująca o działalności książąt żagańskich Bironów. Działalność kulturoznawcza Bironów jako książąt żagańskich nie była dotąd przedmiotem odrębnego opracowania, tym samym również jej znaczenie dla oblicza kulturowego północnej części Dolnego Śląska znalazło się poza obszarem zainteresowań badaczy. Autorka mając na uwadze wieloaspektowość przedmiotowego zjawiska, na które złożyły się działalność architektoniczna, artystyczna, kolekcjonerska, filantropijna i oświatowa, uznała, że najwłaściwszym sposobem jego zdefiniowania będzie wyrażenie "działalność kulturotwórcza", a zatem mająca u podstaw wysoki poziom umysłowy jej inicjatorów, zarazem znajdująca swój przejaw w zróżnicowanym dorobku materialnym i duchowym. Zastosowany w tytule wyznacznik zainteresowań badawczych jednoznacznie wskazuje, że przedmiotem rozważań jest wyłącznie działalność przedstawicieli tzw. linii żagańskiej, wywodzącej się od Piotra Birona (1724-1800), ostatniego księcia kurlandzkiego, księcia żagańskiego. Równolegle z zaprezentowaniem bogatego dziedzictwa kulturowego związanego z aktywnością tej linii rodu podjęta została próba określenia jego historycznego i artystycznego znaczenia dla północnej części Dolnego Śląska.