Polska krytyka i myśl teatralna w drugiej połowie XIX wieku

W drugiej połowie XIX wieku teatr polski odgrywał doniosłą rolę w życiu publicznym. Utrwalał on poczucie narodowej tożsamości, współtworzył przestrzeń duchową Polaków, pełnił misję wychowawczą, był bowiem instytucją tyleż artystyczną, co społeczną lub wręcz polityczną. Szczególnego znaczenia nabrała scena warszawska, która niebawem po powstaniu styczniowym stała się ostatnim legalnym przyczółkiem języka polskiego w Królestwie. Polska krytyka i myśl teatralna nie była w XIX połowie XIX wieku zjawiskiem jednolitym; ścierały się w jej obrębie, przenikając się niekiedy nawzajem, dwie estetyki: pozytywistyczna oraz poromantyczna. W niniejszej publikacji przedstawiono portrety sześciu autorów tworzących na polu krytyki teatralnej i teorii teatru. Są wśród nich sylwetki wielkich osobowości: Władysława Bogusławskiego, Józefa Kotarbińskiego, Wincentego Rapskiego; są też pisarze wybitni, zajmujący się teatrem raczej przygodnie - Henryk Sienkiewicz i Bolesław Prus. Ich twórczości krytyczno- oraz estetycznoteatralnej dotyczy ta książka.