Dziennik Juliusza Zdanowskiego tom V

Charakterystycznym tonem Juliusz Zdanowski zaczyna i kończy kolejny tom "Dziennika". Dnia 1 stycznie 1923 roku notował, że prezydent Stanisław Wojciechowski powinszowania przyjmował na Zamku. „Jak to dobrze, że to tu, a nie w tym Belwederze”. Kolejny powód radości stanowił brak Józefa Piłsudskiego na uroczystościach noworocznych. „Wreszcie znikła ta czarna belwederska postać”. Tom zamyka zapiska z 10 maja 1926 roku dotycząca odnowienia koalicji Chrześcijańskiej Jedności Narodowej PSL „Piast”, poszerzonej o Narodową Partię Robotniczą. „Naród rozszerzony!”. Obawy o rezultat czekającej walki niwelowała „nadzieja, że atak rozpocznie prasa, że prawdopodobnie na jaki wywiad puści się Piłsudski, jak zawsze najlepszy nasz przeciwko sobie sojusznik,i niebezpieczne mosty zwodzone zostaną spalone”. Zdanowski nie docenił Piłsudskiego. Życzenia brał za rzeczywistość. Zjadliwa krytyka nie uzasadniała przekonania, że były Naczelnik jest politykiem przegranym, niezdolnym do demonstracji siły, a tym bardziej do przewrotu.