Dziennik Juliusza Zdanowskiego Tom VII

Zapiski w latach 1928–1935 prowadził Juliusz Zdanowski z małą regularnością, spowodowany separacją od czynnego uprawiania polityki oraz nasilającymi się kłopotami zdrowotnymi. Zaczynał tom uwagami na temat kampanii wyborczej, która w początkach 1928 roku wchodziła w stadium decydujące. Szczególnie krytykował, co zrozumiałe, Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem Józefa Piłsudskiego. W odezwie wyborczej BBWR widział tylko „hasło ≪współpracy≫ bez najmniejszego wskazania dróg. Współpraca Radziwiłła z Polakiewiczem to doskonałe!”. „Przecież nawet pod hasłem wzmocnienia władzy wykonawczej każdy z tych ludzi co innego rozumie i inne drogi uznaje”. Szczególnie krytyczne uwagi kierował pod adresem konserwatystów, którzy zamiast narodowców wsparli pieniędzmi i nazwiskami sanację. „Stańczyki odgrywają dziś dopiero dosłowną swą błazeńską rolę”. Krytycznie oceniał też postawę niektórych biskupów, w tym również ks. prymasa Augusta Hlonda. Konstatował wreszcie: „ponieśliśmy niebywałą klęskę w wyborach”. „Szalony nacisk rządowy swoje zrobił”. W kolejnych latach Zdanowski nie ustanie w krytyce sanacji oraz Piłsudskiego.