Dietetyka i sztuka kulinarna antyku i wczesnego Bizancjum II-VII w. Część 1

Książka przedstawia szczegółową analizę ewolucji poglądów starożytnych i wczesnośredniowiecznych autorów na temat dietetyki i ocenia wartość dzieł medycznych dla historii jedzenia i gastronomii. Autorzy przebadali wybrane traktaty medyczne i dietetyczne, spisane pomiędzy II i VII w. n.e., tj. od momentu ukonstytuowania się doktryn i poglądów dietetycznych za sprawą działalności i pisarstwa Galena aż do czasu skomponowania encyklopedii medycznej przez Pawła z Eginy i powstania anonimowego dzieła O pokarmach (De cibis). Poprzez te stulecia wypłynęło wiele pism i traktatów, które w zgodzie z założeniami szkoły hipokratejskiej podkreślały i rozpisywały rolę żywności w utrzymaniu i przywracaniu zdrowia; zebrane i porównywane, umożliwiają przegląd zmian i rozwoju w diecie ludności wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. Autorzy zajęli się fundamentalną grupą pokarmów, tj. zbożami i produktami zbożowymi, poddając drobiazgowym dociekaniom pszenicę (zwyczajną i twardą, płaskurkę, samop- szę, orkisz), jęczmień, proso i włośnicę ber, owies, żyto i ryż. Prezentowana praca może okazać się pomocna zarówno dla historyków, filologów, badaczy dziejów jedzenia, dietetyki i medycyny, jak i dla szerokiego kręgu fascynatów antyku i Bizancjum.