Świadectwa epigraficzne

Książka ta, mimo że traktuje o epigrafice i jej rozumieniu, nie jest podręcznikiem epigrafiki. Czytelnik nie znajdzie w niej „instrukcji" o sposobie zabezpieczenia właśnie odsłoniętej w trakcie wykopalisk archeologicznych lub gdzieś tam znalezionej inskrypcji ani o zasadach jej publikowania. Co więcej, nie dowie się nawet, w jaki sposób należy ją odczytywać, rozwiązywać zastosowane skróty czy uzupełniać brakujące (zniszczone już) fragmenty. Na próżno będzie szukał w niej zestawienia używanych w napisach abrewiacji czy powtarzających się formuł dedykacyjnych, list urzędników i wykazu władców. Nie o to autorom chodziło. A mimo to mamy do czynienia z wprowadzeniem do epigrafiki, tyle że całkowicie różniącym się od tych, które obdarzamy mianem podręcznika. Autorzy wytyczyli sobie cel zgoła odmienny: chodzi im o ukazanie miejsca inskrypcji w kulturze Greków i Rzymian, roli, jaką napisy wystawiane na widok publiczny, w pewnych okresach na skalę masową, spełniały w ich obyczajowości i wyobrażeniach o świecie. Jak starożytni sami odbierali tekst umieszczony na postumencie pomnika, frontonie czy ścianie budynku, kamiennej czy brązowej płycie i co on dla nich znaczył. Ale również, jaką moc przypisywali inskrypcjom, które nie były przeznaczone do czytania, a nawet oglądania...