Konserwacja wapienia dębnickiego

Praca poświęcona jest najważniejszym aspektom konserwacji wapienia dębnickiego. W rozdziale pierwszym przedstawiono charakterystykę wapienia dębnickiego, opisując jego pochodzenie i budowę geologiczną, metody obróbki kamienia, historię jego wydobycia i stosowania w architekturze, a także ważniejsze obiekty zabytkowe, wykonane z wapienia dębnickiego. Drugi rozdział dotyczy wpływu czynników niszczących na wapień dębnicki, jego struktury, wpływu obecności dodatków akcesorycznych na procesy i formy niszczenia, a także prezentuje wybrane przykłady zniszczeń obiektów zabytkowych. W rozdziale następnym zaprezentowano problematykę zabezpieczania powierzchni wapienia dębnickiego przed działaniem czynników niszczących, dokonując przeglądu literatury pod kątem środków używanych do ochrony marmurów i wapienia dębnickiego, popartego analizą ich skuteczności i opatrzonego dokumentacją fotograficzną. Rozważania teoretyczne poparto wynikami badań wybranych środków zabezpieczających powierzchnię wapienia dębnickiego. Celem badań było określenie skuteczności i trwałości tych zabezpieczeń w szczególności w obiektach zabytkowych, usytuowanych na zewnątrz i poddanych intensywnym procesom niszczenia. Zdaniem autora badania te pozwoliły dokonać wyboru najskuteczniejszych obecnie środków ochronnych. W dalszej części pracy poświęconej zagadnieniu uzupełniania ubytków w marmurach omówiono sposoby, materiały i środki, wykorzystywane dawniej i obecnie do uzupełnienia nie tylko marmurów, ale i wapienia dębnickiego. Część tę zamyka rozdział dotyczący badań nad opracowaniem technologii zapraw, służących do uzupełniania marmuru krakowskiego. Zaprezentowano tu opracowaną przez autora technologię przystosowania do tego celu modyfikowanej zaprawy cementowej.